Kwetsbaar.

Daar zaten we dan met z’n 4-tjes. Net als 7 miljoen andere Nederlanders, op de bank, voor de tv. Premier Rutte gaf een landelijke persconferentie vanwege het coronavirus dat in Nederland de boel goed heeft opgeschud. 

Na de persconferentie kijk ik Danny aan en zeg ‘okay, ik denk dat ik moet gaan onderhandelen over de huur’. Ja dat zei ik echt. En nee ik was niet in paniek. Maar op dat moment kickte de keiharde realiteit in (en okay, in alle eerlijkheid daar hoorde ook tranen bij). Want het eerste wat bij mij opkwam was dat ik per 1-7-2020 een nieuw huurcontract aan zou gaan voor weer 1 jaar.

Een virus, tig besmettingen, mensen die eraan overlijden, we zitten met z’n allen thuis en niemand weet nou eigenlijk precies wat er na 6-4-20020 gaat gebeuren. Vanuit dat laatste gevoel kwam dus bij mij de realiteit om de hoek kijken. Want wat gaat er de komende maanden gebeuren? Weet jij het? Ik niet namelijk… 

Ik maak nu een sprongetje naar 1-1-2019 (we gaan een jaar terug in de tijd voor wat uitleg). 

Op 1-1-2019 kreeg ik namelijk de sleutel van mijn nieuwe winkel. Een droom die uitkwam en een kans die ik met beide handen en al mijn 9 en vingers had aangepakt. Vol plannen en frisse energie aan het klussen geslagen, veel geld geïnvesteerd in het verbouwen van de winkel en het inventaris. Op 3-3-2019 was de opening, het was een groot feest! En daarna begon dan het echte ‘winkeltje spelen’.

Ik merkte direct dat de zichtbaarheid zijn vruchten begon af te werpen: spontane aankopen, bezoekers en opdrachten kwamen binnen. Daarnaast liep het leercentrum ook gewoon door. Een kleine 30 leerlingen die elke week bij mij op cursus zaten. Het was lekker druk en ik vond het heerlijk. Totdat ik op een dag in oktober de winkel binnen kwam en ik merkte dat mijn laminaatvloer een wel heel raar geluid maakte… 

De hashtag in die periode was #nattigheid

Zoals de meeste van jullie weten: onder de vloer lag een enorme hoeveelheid water. De details zal ik jullie besparen maar kort gezegd komt het erop neer dat ik hierna een kleine 5 weken compleet stil heb gelegen. Mijn huurbaas had een bedrijf ingeschakeld om het probleem op te lossen. Hartstikke fijn natuurlijk, maar de ravage was enorm (voor het beeld: iedere tegel om het pand heen is opnieuw geplaatst, drainages en afwateringsgoten zijn geplaatst en de riolering is aangepakt). Bonus in die periode was dat we thuis ook nog leen fijne lekkage in de badkamer kregen en mijn lieve wederhelft even uit de roulatie was ivm een schouder die het niet deed. Dus deze Bobbina de Bouwer maakte in die periode naast sieraden voor haar collectie (in november stond er namelijk een grote beurs te wachten), de lopende opdrachten, ook nog de badkamer waterdicht en moest de winkel weer op orde krijgen. #wateentoestand

En echt mensen ik durf van mijzelf te zeggen dat ik een doener en een aanpakker ben. Dus ook in die situatie heb ik ‘gewoon’ mijn tanden op elkaar gezet en ben als een soort stoomtrein doorgedenderd. Ik had in mijn optiek geen keuze.

We komen weer in Rustig vaarwater, dacht ik.

De lekkages waren opgelost, de winkel was weer up and running en voor mijn gevoel was ik weer redelijk back on track.… Na een succesvolle sieradenbeurs  in november en een wat magere decemberperiode ging ik met mijn gezin op vakantie naar Engeland. We hebben daar kerst gevierd, gewandeld, biertjes gedronken in de pub, spelletjes gespeeld en zijn wezen kerst shoppen in Londen. Allemaal hartstikke leuk! Alleen kwam daar zomaar op een avond niet 1 maar een hele kudde/groep/horde apen uit mijn mouw. Ik werd door mijn eigen lijf glashard met mijn poezelige neusje op de keiharde feiten gedrukt. Ik heb het allemaal al gehoord: Kobakkie doe nou rustig aan, wees slim pak je rust, en de ‘jij kan ook niet stil zitten he’… Maar daar zat ik dan.

Op dat moment kwam er kraakhelder uit dat ik toch eigenlijk al best wel een beetje lang teveel hooi op mijn spreekwoordelijke vork had genomen. En ik op dat moment de beslissing nam om volledig te stoppen met les geven. Na 14 jaar cursussen, workshops, masterclasses en zelfs een eigen 2,5 jarige opleiding te hebben gegeven, wist ik op dat moment dat ik de focus volledig op mijzelf moest gaan verplaatsen. Een moeilijke keuze en bij de leerlingen kwam het ook als een redelijke donderslag. Want weet dat het echt een hele lastige beslissing is geweest.

En ‘hop’ we springen weer terug naar 2020.

Na wat puzzelen en regelen kwam eruit dat de laatste lessen op 1&2 juli 2020 zouden gaan plaatsvinden. Het inventaris van het leercentrum was binnen no time gereserveerd voor verkoop en ondertussen begon ik met het maken van nieuwe plannen voor een nieuwe collectie. Ik wilde eindelijk gaan doen waar ik de laatste jaren te weinig tijd voor had: het ontwikkelen van een geheel nieuwe collectie!

Overigens kwam de niet lullen maar poetsen mentaliteit weer om de hoek zetten. Ik heb sieraden uit de huidige collectie in de uitverkoop geplaatst en andere sieraden uit elkaar gehaald en samen met restjes vijlsel en edelmetaal ingeleverd. Dat ingeleverde materiaal was bedoeld om nieuw edelmetaal van te kopen of te investeren in nieuw gereedschap. Ook heb ik afgelopen week een zetters cursus gevolgd bij een collega, om zo mijn technieken te verbeteren.

Alles stuurde ik aan op een nieuwe collectie, een nieuwe start en een nieuwe frisse wind door mijn bedrijf heen. #2020yearofchange 

Omdenken is nu het nieuwe motto onder de ondernemers.

En toen zat hij daar, onze premier Rutte, achter dat bureau met zijn handen wat oncomfortabel over elkaar heen geslagen. Hij had een duidelijke boodschap met een onzekere uitkomst, want niemand weet wat er de komende periode gaat gebeuren. 

Om mij heen steunen collega’s en mede kleine ondernemers elkaar ontzettend. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en er heerst veel verdriet en onzekerheid. Collega’s die sieraden blijven posten en verwijzen naar de website en webshop, horeca ondernemers die thuis gaan bezorgen, mensen die online tutorials gaan geven, iemand gaat zelfs meditatielessen geven via een live stream. Mensen gaan omdenken en zoeken naar andere manieren van ondernemen en dat is waanzinnig mooi om te zien.

Ook ik ben de afgelopen 24u aan het tobben, huilen, omdenken en aan het zoeken naar een houvast voor de komende periode. Want dit is niet zomaar over op 6-4-2020. Ik moet gaan onderhandelen, knopen door gaan hakken, keuzes maken en vooral daar waar kan aan het werk blijven.

Want zoals ik vanochtend in een comment zei naar een collega: ook al moet ik op 6 hoog en 4 achter een werkbank gaan neerzetten, sieraden maken zal ik.

Ik wens alle ondernemers, zzp’ers en zelfstandigen in alle sectoren die ook een onzekere tijd tegemoet gaan heel veel sterkte en succes. Ik hoop dat iedereen hier sterker en nog gemotiveerder uit gaat komen. En voor mijzelf gesproken, ik ga eindelijk starten met bloggen. Want dingen opschrijven kan echt enorm opluchten.

Kobakkie out! Tot de volgende episode. X